Przelicznik pikseli i DPI – sprawdź 16 jednostek

Wpisz liczbę w polu Konwertuj z i wybierz jej jednostkę z listy pod polem, a pod polem Konwertuj na wybierz jednostkę wyniku. Wynik pojawia się już podczas pisania i działa w obie strony: gdy wpiszesz liczbę w polu Konwertuj na, przelicznik policzy wartość dla pierwszego pola. Obie listy mają te same 16 jednostek w grupach, a w pierwszej, Najczęściej używane, stoją piksele, milimetry, centymetry i cale.

Gdy przy którymś polu stoją piksele (px), pod polami pojawia się pole Rozdzielczość z wartością 96. Wpisz w nim DPI wydruku albo ekranu, a przyciskami DPI, px/cm i dppx wybierz, w jakim zapisie je podajesz. Po zmianie zapisu liczba w polu przelicza się sama, np. 300 DPI zamienia się na 118,1102 px/cm, więc wynik zostaje ten sam.

Jednostkę możesz też wpisać razem z liczbą, np. „12 pkt”, „48 dp” albo „2 cale”, a przelicznik ustawi ją przy polu. Gdy wpiszesz „300 dpi” w polu Konwertuj z, przelicznik podpowie, że to rozdzielczość, a nie rozmiar. Przycisk Kopiuj wynik kopiuje liczbę z pola Konwertuj na, a Wyczyść wszystko czyści oba pola.

Piksel to najmniejszy punkt obrazu, a plik zapisuje tylko to, ile pikseli ma obraz w poziomie i w pionie. Rozmiar na papierze albo na ekranie wynika dopiero z rozdzielczości, czyli z tego, ile pikseli przypada na cal (2,54 cm). Dlatego zdjęcie o szerokości 3000 px wydrukowane przy 300 DPI ma 25,4 cm szerokości, a przy 150 DPI aż 50,8 cm.

Wzór jest prosty: centymetry = piksele × 2,54 / DPI, a piksele = centymetry × DPI / 2,54. Przy 300 DPI jeden centymetr to 118,11 px, a jeden milimetr 11,81 px.

Ściśle biorąc, DPI (dots per inch, punkty na cal) dotyczy drukarki i skanera, a PPI (pixels per inch, piksele na cal) obrazu i ekranu. Programy graficzne nazywają obie wartości po prostu rozdzielczością i w praktyce liczą je tak samo, więc w polu Rozdzielczość możesz wpisać jedno i drugie. Adobe podaje w pomocy Photoshopa, że obrazy na ekran i strony internetowe mają zwykle 72–96 PPI, a obrazy do druku 300 PPI[1].

W Photoshopie wybierz Obraz > Rozmiar obrazu. W oknie zobaczysz Szerokość i Wysokość z listą jednostek obok każdego pola oraz pole Rozdzielczość[1]. Gdy opcja Ponowne próbkowanie jest wyłączona, zmiana rozdzielczości zmienia tylko rozmiar wydruku, a liczba pikseli zostaje ta sama. Gdy jest włączona, Photoshop dodaje albo usuwa piksele, czyli interpoluje obraz[1].

W GIMP-ie rozdzielczość druku ustawisz w menu Obraz > Rozmiar wydruku… w polach Pozioma rozdzielczość i Pionowa rozdzielczość[3]. Podręcznik GIMP-a podaje, że to polecenie nie zmienia liczby pikseli, a do jej zmiany służy polecenie Skaluj obraz[4], które w menu stoi jako Obraz > Skaluj obraz…[3]

Gęstość pikseli ekranu (PPI) policzysz z rozdzielczości i przekątnej: podnieś do kwadratu liczbę pikseli w poziomie i w pionie, dodaj je, wyciągnij pierwiastek i podziel przez przekątną w calach. Monitor 24-calowy Full HD (1920 × 1080) ma tak 91,8 PPI, więc jeden jego piksel ma ok. 0,277 mm.

Telefony mają kilka razy gęstsze ekrany. Apple podaje dla iPhone'a 17 Pro wyświetlacz o przekątnej 6,3 cala i rozdzielczości 2622 na 1206 pikseli przy 460 pikselach na cal[5], więc jeden piksel ma tam ok. 0,0552 mm. Obraz o szerokości 1000 px zajmie na nim 5,52 cm, a na 24-calowym monitorze Full HD ok. 27,7 cm.

Strony internetowe liczą w pikselach CSS. Specyfikacja CSS wiąże je z calem na stałe: cal to 2,54 cm i 96 pikseli CSS[7], więc piksel CSS ma zawsze ok. 0,2646 mm, czyli dokładnie 0,75 pt. Na liście przelicznika stoi osobno od zwykłego piksela, bo jego rozmiar nie zależy od pola Rozdzielczość.

Ekran o dużej gęstości rysuje jeden piksel CSS kilkoma pikselami ekranu. CSS podaje to w jednostce dppx, czyli w punktach na piksel CSS: 1 dppx to 96 DPI[7], więc ekran o 2 dppx rysuje każdy piksel CSS kwadratem 2 × 2 piksele ekranu, a na cal CSS ma 192 piksele ekranu. Dlatego pole Rozdzielczość przyjmuje też dppx, a obok niego piksele na centymetr (px/cm), które CSS zapisuje jako dpcm[7].

W Windows podobnie liczy biblioteka graficzna Direct2D: jej piksel niezależny od urządzenia (DIP) ma 1/96 cala logicznego. Standardowe ustawienia skali ekranu to 100% (96 DPI), 125% (120 DPI) i 150% (144 DPI), więc przy 144 DPI prostokąt 200 × 100 DIP zajmuje 300 × 150 pikseli ekranu[8].

Android zaleca projektowanie aplikacji w pikselach niezależnych od gęstości (dp). Jeden dp odpowiada mniej więcej jednemu pikselowi na ekranie o gęstości 160 DPI, a system przelicza go na piksele ekranu ze wzoru px = dp × (dpi / 160)[9]. Przelicznik liczy dp jako 1/160 cala, więc przy polu Rozdzielczość ustawionym na DPI telefonu pokazuje dokładnie tę liczbę pikseli.

Rozmiar tekstu Android podaje w pikselach skalowalnych (sp). Przy domyślnym rozmiarze tekstu sp ma tyle samo co dp, ale rośnie, gdy ktoś powiększy tekst w ustawieniach telefonu[9].

Punkt typograficzny (pt), z którym liczy ten przelicznik, ma 1/72 cala, czyli ok. 0,3528 mm[7]. W punktach podaje się rozmiar czcionki w Wordzie, więc tekst 12 pt ma stopień ok. 4,233 mm, a na ekranie przy 96 DPI 16 px. Pica (pc) to 12 punktów, czyli szósta część cala[7].

Twip to dwudziesta część punktu, więc cal ma 1 440 twipów. W tych jednostkach zapisuje marginesy i wymiary strony starszy format Worda (.doc): margines szerokości 1 cala to w pliku 1 440 twipów[10].

EMU (English Metric Unit) to jednostka formatu Office Open XML, czyli plików .docx, .xlsx i .pptx. Microsoft opisuje ją jako 914 400 na cal i 360 000 na centymetr[11], więc cal i centymetr dzielą się w niej bez reszty. Gdy w kodzie dokumentu Office znajdziesz liczbę taką jak 914400, oznacza ona dokładnie 1 cal.

Mikrometry (µm) przydają się przy bardzo małych rozmiarach, np. przy pojedynczym pikselu ekranu. Piksel 27-calowego monitora 4K UHD ma ok. 156 µm, czyli 0,156 mm.

Ćwierćmilimetr (Q) to jednostka CSS równa czterdziestej części centymetra[7], czyli 0,25 mm.

Metry, stopy i jardy przydają się przy wydrukach wielkoformatowych: baner o szerokości 3 m przy 100 DPI ma 11 811 px, a baner 10-stopowy przy tej samej rozdzielczości 12 000 px.