Przelicz bajty na bity

Bajt, czyli podstawowa jednostka pamięci komputera[1], składa się z 8 bitów[2]. Każdy z tych bitów ma wartość 0 albo 1, więc bajt przyjmuje 256 różnych wartości: od 00000000 do 11111111 w zapisie dwójkowym, czyli od 0 do 255[3].

Bajt da się też podzielić na dwie połowy po 4 bity. Taką połowę nazywa się półbajtem, tetradą albo z angielskiego nibble[2].

Liczbę bajtów pomnóż przez 8: bity = bajty × 8. Rozmiar 4 B to 4 × 8 = 32 bity, a 1 024 B to 8 192 bity. Rachunek w drugą stronę to dzielenie przez 8, które wykona konwerter bitów na bajty.

Większą jednostkę zamieniasz najpierw na bajty. Kilobajt ma 1 000 albo 1 024 bajty, zależnie od standardu, więc daje 8 000 albo 8 192 bity. Oba warianty policzysz w przeliczniku jednostek danych. Megabajt daje w ten sam sposób 8 000 000 albo 8 388 608 bitów, a oba wyniki pokaże przelicznik jednostek danych.

Tekst zapisany w kodowaniu UTF-8 zajmuje od 1 do 4 bajtów na znak[4]. Litery bez znaków diakrytycznych, cyfry i spacja mieszczą się w 1 bajcie, czyli w 8 bitach. Polskie litery ze znakami diakrytycznymi, takie jak ą, ł, ó czy ż, potrzebują 2 bajtów, czyli 16 bitów.

Dlatego nazwa Łódź ma 4 litery, ale w UTF-8 zajmuje 7 bajtów, czyli 56 bitów: Ł, ó i ź po 2 bajty, a d 1 bajt.

Nazwa bit to skrót angielskiego binary digit, czyli cyfry dwójkowej. Tak skrócił ją John W. Tukey w notatce z Bell Labs z 9 stycznia 1947 roku, a rok później Claude E. Shannon użył słowa bit w pracy „A Mathematical Theory of Communication”[5].

Słowo byte pojawiło się w 1956 roku w dokumentach Wernera Buchholza z projektu komputera IBM Stretch[6]. Pochodzi od angielskiego bite, czyli kęs, a pisownię przez y wybrano, żeby nie pomylić go z bitem[2].