Darmowy konwerter TIFF na BMP

TIFF jest pojemnikiem. Jedno rozszerzenie pliku mieści w środku wiele różnych sposobów zapisu obrazu, a o tym, który z nich zastosowano, mówią znaczniki umieszczone na początku pliku. Specyfikacja 6.0 z 3 czerwca 1992 roku dopuszcza dane leżące bez kompresji oraz kompresję PackBits, LZW, CCITT i JPEG, a obok tego zapis w skali szarości, w barwach RGB, w barwach CMYK oraz po 8 lub 16 bitów na kanał.[1] Dlatego dwa pliki z tym samym rozszerzeniem potrafią wyglądać w środku zupełnie inaczej.

Format opracowała w 1986 roku firma Aldus Corporation razem z Microsoftem i Hewlett-Packardem, a prawa do niego przejęło później Adobe.[2] Ta elastyczność jest powodem, dla którego TIFF przyjął się w drukarniach i w archiwach: jeden format obsługuje i czarno-biały skan dokumentu, i zdjęcie w pełnej gamie barw.

BMP działa dokładnie odwrotnie. Ma jeden ustalony układ: nagłówek z rozmiarem pliku, drugi nagłówek z wymiarami i liczbą bitów na piksel, a za nimi tablicę punktów zapisanych jeden po drugim.[3] Ten konwerter zapisuje jedną odmianę: 24 bity na piksel, bez kompresji, z nagłówkiem BITMAPINFOHEADER o długości 40 bajtów.

Zamiana TIFF-a na mapę bitową sprowadza więc obraz do jednej postaci. Cokolwiek było w środku pliku źródłowego, na wyjściu dostajesz tablicę pikseli, którą program odczyta bez żadnej biblioteki dekodującej. Drogę w przeciwną stronę obsługuje konwerter BMP na TIFF.

Konwerter otwiera plik TIFF w Twojej przeglądarce, przenosi obraz na płótno i zapisuje z niego mapę bitową. Odczyt bierze na siebie UTIF.js, czyli dekoder TIFF napisany w JavaScripcie i uruchamiany na Twoim komputerze.[4] Spośród przeglądarek TIFF-y wyświetla samo Safari, więc plik odczytuje dekoder, niezależnie od tego, w czym otworzysz tę stronę.

Zapis też wykonuje nasz własny koder. Płótno przeglądarki nie potrafi oddać pliku BMP: dokumentacja MDN opisuje to wprost — przy formacie, którego przeglądarka nie zna, dostajesz plik PNG i żadnego ostrzeżenia.[5] Dlatego nagłówek i tablicę punktów składamy sami, a obraz zostaje na Twoim dysku od pierwszego kliknięcia do końca pracy.

Sprawdziliśmy, ile odmian zapisu TIFF przechodzi przez ten dekoder. Przez konwerter poszły pliki bez kompresji oraz skompresowane metodami LZW, PackBits, Deflate, CCITT Group 4 i JPEG. Do tego doszły zapisy w skali szarości, po 16 bitów na kanał, w barwach CMYK oraz plik z dwiema stronami. Każdy z nich wyszedł jako mapa bitowa o tej samej wadze, bo o wadze wyniku decyduje wyłącznie wymiar obrazu.

Kiedy zależy Ci na lekkim pliku, ten sam obraz zapisze konwerter TIFF na JPG, a przy zachowaniu wszystkich pikseli konwerter TIFF na PNG.

Wagę gotowej mapy bitowej policzysz przed konwersją, a wynik nie zależy od tego, jak ciężki był plik TIFF ani co widać na obrazie.

Każdy piksel zajmuje trzy bajty: po jednym na czerwień, zieleń i błękit. Każdy wiersz obrazu jest przy tym dopełniany zerami do pełnej czwórki bajtów, a dokumentacja Microsoftu podaje na to gotowy wzór.[6] Do wszystkich wierszy dochodzą 54 bajty nagłówka.

szerokość w pikselach × 3 B, zaokrąglone w górę do 4 B, × wysokość + 54 B = waga pliku BMP

Prześledźmy to na skanie strony A4 zrobionym w 300 punktach na cal, czyli o wymiarach 2480 na 3508 pikseli. Zacznijmy od jednego wiersza: 2480 pikseli po trzy bajty daje 7440 bajtów, a ta liczba dzieli się przez cztery, więc dopełniać nie ma czego. Wierszy jest 3508, zatem same piksele zajmują 26 099 520 bajtów. Razem z nagłówkiem plik waży 26 099 574 bajty, czyli 24,9 MB w zapisie, którym posługuje się podsumowanie w narzędziu.

Dopełnienie widać dopiero przy szerokościach niepodzielnych przez cztery. Wiersz obrazu szerokiego na 1001 pikseli niesie 3003 bajty danych, a plik rezerwuje dla niego 3004 bajty. Przy tysiącu wierszy zbiera się z tego równy tysiąc dodatkowych bajtów.

Kierunek zmiany wagi zależy więc od tego, jak plik TIFF był zapisany. Skan skompresowany metodą CCITT Group 4 rozrasta się kilkunastokrotnie, plik z kompresją LZW mniej więcej o dwie trzecie, a plik CMYK zapisany bez kompresji nawet schudnie, bo cztery farby drukarskie zamieniają się na trzy składowe koloru.

Kiedy potrzebujesz z tego samego skanu jednego dokumentu zamiast pojedynczych obrazów, złoży go konwerter TIFF na PDF.

Plik TIFF potrafi nieść więcej niż samą tablicę punktów. Poniżej opisujemy, w jakiej postaci każda z tych rzeczy wychodzi z konwertera, a wszystko sprawdziliśmy na własnych plikach testowych.

Wymiar obrazu i wartości pikseli przechodzą bez zmian. Zapis po 16 bitów na kanał wychodzi po 8 bitów na kanał, czyli w postaci, którą opisuje nagłówek mapy bitowej. Barwy CMYK dekoder przelicza na RGB, więc plik z pracowni drukarskiej otwiera się jako zwykły obraz ekranowy. Przezroczyste obszary dostają biel, bo zapis 24-bitowy opisuje każdy piksel jako w pełni kryjący. Z pliku wielostronicowego konwerter bierze pierwszą stronę, a każdą kolejną przygotujesz, zapisując ją wcześniej jako osobny plik.

W nagłówku gotowej mapy bitowej zapisujemy rozdzielczość 96 punktów na cal, podaną tam jako 3780 pikseli na metr. Kiedy plik ma iść do druku w innej rozdzielczości, ustawiasz ją w programie graficznym, do którego go wczytasz.

Obraz z zachowaną przezroczystością przygotuje konwerter TIFF na PNG, a obraz na stronę internetową konwerter TIFF na WEBP.