Konwerter AVIF na PNG

AVIF powstał na bazie kodeka wideo AV1. Alliance for Open Media opisała w specyfikacji AV1 Image File Format, jak zapisać pojedynczą klatkę AV1 w kontenerze HEIF — tym samym, w którym iPhone trzyma zdjęcia HEIC. Aktualna wersja tego dokumentu, 1.2.0, pochodzi z 16 października 2025 roku i to ona wyznacza możliwości formatu: od 8 do 12 bitów na kanał koloru, szeroką gamę barw, kanał alfa oraz sekwencje obrazów, czyli animację.[1]

PNG jest od niego starszy o ćwierć wieku. Powstał w 1995 roku jako następca GIF-a, kiedy Unisys i CompuServe zgłosiły roszczenia patentowe do kompresji LZW.[2] Od początku projektowano go jako format bezstratny: dane pakuje tak, żeby z gotowego pliku dało się odtworzyć każdy piksel co do wartości. Specyfikacja W3C dopuszcza w nim próbki o głębi od 1 do 16 bitów, opcjonalny kanał alfa oraz obrazy indeksowane, w skali szarości i pełnokolorowe.[3]

Trzecia edycja tej specyfikacji, przyjęta przez W3C 24 czerwca 2025 roku, wciągnęła do standardu rzeczy, które wcześniej działały poza nim. Weszły znaczniki animacji APNG, znane w praktyce od lat, oraz znacznik cICP, dzięki któremu PNG opisuje obraz o wysokiej dynamice tonalnej i szerokiej gamie barw. Do głównego dokumentu przeniesiono też znacznik eXIf, czyli miejsce na dane aparatu. Poprzednia edycja nosiła datę 10 listopada 2003 roku, więc na tę aktualizację PNG czekał ponad dwadzieścia lat.[3]

Przeciągnij pliki AVIF na pole Dodaj pliki albo kliknij je i wskaż obrazy na dysku. Potem naciśnij przycisk Konwertuj. Gotowe obrazy pobierzesz pojedynczo przyciskiem Pobierz przy wierszu kolejki albo naraz przyciskiem Pobierz wszystkie.

Jakość jest tu stała i najwyższa możliwa. PNG zapisuje obraz bezstratnie, więc do pliku wynikowego trafia dokładnie to, co przeglądarka odczytała z AVIF: ta sama liczba pikseli, te same kolory i te same przezroczyste obszary.

Cała praca dzieje się na Twoim komputerze. Kod strony wczytuje plik AVIF, rysuje go na płótnie przeglądarki i stamtąd zapisuje PNG. Obraz zostaje na urządzeniu od pierwszego kliknięcia do końca pracy, a po zamknięciu karty znika z pamięci.

W kolejce po prawej stronie każdy plik pokazuje wagę przed konwersją i po niej razem z różnicą w procentach. To samo podsumowanie dla całej paczki stoi pod przyciskami. Przycisk Wyczyść wszystko opróżnia kolejkę, a etykieta Usuń przy wierszu zdejmuje z niej pojedynczy plik.

Pod konwerterem stoi przełącznik formatów z napisem AVIF na PNG. Kliknięcie w którykolwiek z dwóch formatów otwiera listę, a wybór z niej przenosi Cię na stronę konwertera obsługującego tę parę.

AVIF oszczędza miejsce tak samo jak wideo. Koder przewiduje zawartość kolejnych fragmentów obrazu na podstawie sąsiednich i zapisuje samą różnicę, a przy zapisie stratnym odrzuca część szczegółów, których oko przy zwykłym oglądaniu i tak nie wychwyci.

PNG pracuje na innej zasadzie. Jego kompresja ma pozwolić na odtworzenie każdego piksela co do wartości, więc pakuje dane bez odrzucania czegokolwiek. Im więcej drobnego detalu ma zdjęcie, tym mniej powtarzalnych wzorów zostaje do spakowania i tym bliżej plik podchodzi do surowego rozmiaru obrazu.

Ten surowy rozmiar liczy się prosto. Zdjęcie o wymiarach 3840 na 2560 pikseli ma 9 830 400 punktów. Każdy punkt potrzebuje czterech bajtów: po jednym na czerwień, zieleń i błękit oraz jednego na krycie. Razem daje to 37,5 MB danych, zanim cokolwiek zostanie skompresowane. Bezstratny PNG zbija to zdjęcie do 18 MB i na tym się zatrzymuje.

Stąd bierze się liczba, którą zobaczysz w narzędziu. W naszym pomiarze to samo zdjęcie ważyło w AVIF 1,29 MB, a po zapisie do PNG 18,0 MB. Pod przyciskami pojawia się wtedy linijka Zwiększono, a przy niej liczba megabajtów i procent, o jaki plik urósł.