Konwerter AVIF na WebP

Google przedstawiło WebP 30 września 2010 roku. Zbudowało go na kodeku wideo VP8, czyli na sposobie zapisu obrazu przejętym razem z firmą On2 Technologies. Z tego samego kodeka powstał kontener WebM.[1] Miał robić jedno: zapisywać ten sam obraz w mniejszym pliku niż JPG i PNG, z których wtedy korzystały wszystkie strony.[1] Ma dwa tryby zapisu, stratny i bezstratny, przechowuje kanał alfa, czyli informację o przezroczystości każdego punktu, potrafi trzymać animację i mieści obraz o boku do 16 383 pikseli. Kolor opisuje ośmioma bitami na kanał.[2]

AVIF jest o dekadę młodszy i korzysta z nowszego kodeka. Alliance for Open Media opisała w specyfikacji AV1 Image File Format, jak zapisać pojedynczą klatkę AV1 w kontenerze HEIF — tym samym, w którym iPhone trzyma zdjęcia HEIC. Te ostatnie przekłada na WebP osobny konwerter HEIC na WebP. Wersja 1.2.0 tego dokumentu nosi datę 16 października 2025 roku i wyznacza możliwości formatu: od 8 do 12 bitów na kanał koloru, szeroką gamę barw i wysoką dynamikę tonalną, kanał alfa oraz sekwencje obrazów.[3]

Oba formaty opisują więc dokładnie to samo: siatkę kolorowych punktów. Różnią się tym, jak małym plikiem potrafią tę siatkę zapisać, i to właśnie decyduje o rozmiarze pliku po konwersji.

Przeciągnij pliki AVIF na pole Dodaj pliki albo kliknij je i wskaż obrazy na dysku. Pod polem stoi suwak Ustaw jakość WebP, ustawiony domyślnie na 80 procent. Kiedy jakość Ci odpowiada, naciśnij przycisk Konwertuj.

Gotowe obrazy pobierzesz pojedynczo etykietą Pobierz przy wierszu kolejki albo naraz przyciskiem Pobierz wszystkie. Przycisk Wyczyść wszystko opróżnia całą kolejkę, a etykieta Usuń zdejmuje z niej jeden plik.

W kolejce po prawej stronie każdy plik pokazuje swój rozmiar przed konwersją i po niej, razem z różnicą w procentach. To samo podsumowanie dla całej paczki stoi pod przyciskami: Łączny rozmiar wejściowy, Łączny rozmiar po konwersji, a pod nimi linijka Zwiększono albo Zaoszczędzono, zależnie od tego, czy plik wyszedł większy, czy mniejszy.

Cała praca dzieje się na Twoim komputerze. Kod strony wczytuje plik AVIF, rysuje go na płótnie przeglądarki, czyli na elemencie, na którym strona rysuje obrazy, i stamtąd zapisuje WebP. Obraz zostaje na urządzeniu od pierwszego kliknięcia do końca pracy, a po zamknięciu karty znika z pamięci.

Pod konwerterem stoi przełącznik formatów z napisem AVIF na WebP. Kliknięcie w którykolwiek z dwóch formatów otwiera listę, a wybór z niej przenosi Cię na stronę konwertera obsługującego tę parę.

Bo AVIF zapisuje ten sam obraz w mniejszym pliku, a decydują o tym same kodeki. WebP korzysta z kodeka VP8 z 2008 roku, AVIF z kodeka AV1, młodszego o dekadę. MDN podaje tę różnicę jako medianę zmierzoną na jednym zestawie zdjęć: AVIF zmniejsza plik JPG o połowę, a WebP o trzydzieści procent.[2] Obraz zapisany ponownie słabszą metodą kompresji musi więc zająć więcej miejsca. Nasz pomiar podaje, ile dokładnie. Przepuściliśmy przez ten konwerter pięć zdjęć i jedną grafikę z przezroczystym tłem, wszystkie przy domyślnym ustawieniu suwaka, i pliki zwiększyły się od dwunastu do siedemdziesięciu pięciu procent. Najmniej zmienił się szeroki baner strony: ze 127,9 KB do 142,9 KB. Zdjęcie krajobrazu o wymiarach 3840 na 2880 pikseli zwiększyło się z 1,20 MB do 1,67 MB. Najbardziej wzrosła grafika z przezroczystym tłem. Ten kierunek da się odwrócić: przy suwaku ustawionym na sześćdziesiąt procent plik WebP może być mniejszy od źródłowego AVIF.

Ta różnica bierze się z samego sposobu, w jaki oba kodeki pracują. Robią to samo: przewidują zawartość kolejnego fragmentu obrazu na podstawie fragmentów sąsiednich i zapisują samą różnicę, a przy zapisie stratnym odrzucają szczegóły, których oko przy zwykłym oglądaniu nie wychwyci. Dziesięć lat różnicy między nimi przyniosło właśnie dokładniejsze przewidywanie.

W samym narzędziu widać to na jednej linijce. Pod przyciskami pojawia się napis Zwiększono, a przy nim liczba kilobajtów i procent, o jaki zwiększyła się cała paczka.