Zamień plik AVIF na JPG w swojej przeglądarce

AVIF to zapis obrazu oparty na kodeku wideo AV1. Format opublikowało w lutym 2019 roku konsorcjum Alliance for Open Media, to samo, które wcześniej opracowało sam kodek. Plik AVIF trzyma pojedynczą klatkę AV1 w kontenerze HEIF, czyli w tym samym pudełku na dane, którego iPhone używa przy zdjęciach HEIC[1]. Stąd bierze się mocna strona tego formatu: przy porównywalnej jakości obrazu plik AVIF waży mniej więcej połowę tego, co ten sam obraz w JPG[2]. AVIF zapisuje też przezroczystość, animację, kolor 10- i 12-bitowy oraz obraz w HDR, czyli o rozszerzonym zakresie jasności[1].

JPG, zapisywany też jako JPEG, jest o dwadzieścia siedem lat starszy. Komitet Joint Photographic Experts Group opublikował go we wrześniu 1992 roku pod dwoma oznaczeniami naraz: ISO/IEC 10918 oraz ITU-T T.81[3]. JPG dzieli obraz na kwadratowe bloki i opisuje każdy z nich dyskretną transformatą kosinusową (w skrócie DCT), pomijając przy tym część najdrobniejszych szczegółów. Każdy z trzech kanałów koloru dostaje w nim osiem bitów, a przezroczystości ten format nie zapisuje wcale[2].

Na co dzień dzieli je dostępność. JPG otwiera każda przeglądarka, każdy system i każdy program graficzny, a komitet JPEG nazywa go do dziś najpowszechniejszym formatem obrazu nieruchomego[3]. AVIF potrzebuje oprogramowania z ostatnich kilku lat, a w Windowsie osobnego dodatku[4]. Dlatego plik AVIF często trzeba zamienić na JPG, żeby otworzył go program, którym akurat pracujesz.

Przeciągnij pliki AVIF na pole Dodaj pliki albo kliknij je i wskaż pliki na dysku. Suwakiem Ustaw jakość JPG wybierz wartość od 60 do 95 procent; domyślnie stoi on na 85. Kliknij Konwertuj, a każda pozycja w kolejce po prawej stronie dostanie zielony status Gotowe.

Gotowe pliki pobierzesz na dwa sposoby. Przycisk Pobierz przy konkretnej pozycji zapisuje jeden plik, a Pobierz wszystkie zapisuje całą kolejkę. Nazwa pliku zostaje ta sama, zmienia się tylko końcówka na .jpg. Przycisk Wyczyść wszystko opróżnia kolejkę, kiedy chcesz zacząć od nowa.

Pod przyciskami konwerter podaje Łączny rozmiar wejściowy oraz Łączny rozmiar po konwersji, a pod nimi różnicę między jednym a drugim. To samo widzisz przy każdym pliku z osobna, w wierszach Przed i Po. Weźmy zdjęcie, które w AVIF waży 272,6 KB. Przy domyślnej jakości 85% wychodzi z niego plik JPG o wadze 637,0 KB. Konwerter napisze przy nim 134% więcej.

Oba formaty zapisują obraz stratnie, czyli odrzucają część informacji po to, żeby plik zajmował mniej miejsca. Robią to jednak innymi metodami. JPG korzysta z rozwiązania opisanego w 1992 roku[3], a AVIF z narzędzi kodeka AV1, który powstał ponad ćwierć wieku później i opisuje ten sam obraz krócej. Dokumentacja MDN podaje tę różnicę wprost: przy zbliżonej jakości wizualnej plik AVIF waży około połowy pliku JPG[2].

Dlatego waga rośnie. Twój plik jest już zapisany metodą oszczędniejszą, a konwerter rozpakowuje obraz do pełnej siatki pikseli i zapisuje go od nowa metodą starszą. Przy domyślnej jakości 85% zmierzyliśmy powiększenie od 2,1 do 3,3 raza. Konkretna liczba zależy od tego, co jest na zdjęciu: im więcej dużych, jednolitych obszarów, tym większa różnica, bo właśnie takie obszary kodek AV1 zapisuje najoszczędniej.

Nad wagą pliku panujesz suwakiem jakości. Ustawienie 60% sprowadza wynik do 1,3–2 razy wagi pliku źródłowego, a różnicę widać wtedy głównie na płaskich powierzchniach, na przykład na niebie. Jeżeli zależy Ci na możliwie lekkim pliku, a odbiorca przyjmuje również inne formaty, ten sam obraz zapiszesz oszczędniej konwerterem AVIF na WebP.

Przezroczyste obszary wypełniamy bielą. JPG nie ma kanału alfa, więc każdy piksel musi dostać konkretny kolor, a biel pasuje do większości zastosowań. Sprawdziliśmy to na grafice z przezroczystym tłem: piksel opisany w AVIF jako całkowicie przezroczysty wychodzi w JPG jako czysta biel. Kiedy tło ma zostać przezroczyste, użyj konwertera AVIF na PNG.

Dane EXIF nie przechodzą do pliku wynikowego. EXIF to metryczka, którą aparat i telefon dopisują do zdjęcia: model urządzenia, czas naświetlania, data oraz — przy włączonej lokalizacji — współrzędne miejsca, w którym zdjęcie powstało. Zmierzyliśmy to na pliku AVIF z celowo wpisaną metryczką i w wynikowym JPG nie ma po niej śladu. Zostaje sam obraz z opisem przestrzeni barw sRGB, więc zdjęcie wysyłane dalej nie niesie już informacji o tym, gdzie i czym zostało zrobione.

Pojedynczy plik może ważyć do 100 MB. Obrazy szersze albo wyższe niż 16 384 piksele, a także takie, które mają w sumie ponad 268 milionów pikseli, konwerter zmniejsza proporcjonalnie do tej granicy i dopiero wtedy zapisuje. Dotyczy to zdjęć panoramicznych i skanów wielkoformatowych; typowa fotografia z aparatu albo telefonu mieści się w tym zakresie z dużym zapasem.