Darmowy edytor zdjęć: zmiana rozmiaru, kadrowanie i zmiana formatu

Piksel to najmniejszy element obrazu cyfrowego, czyli pojedynczy punkt o jednej barwie[1]. Zdjęcie opisane jako 1080 × 1350 px ma 1080 punktów w poziomie i 1350 w pionie. Razem daje to 1 458 000 punktów, z których zbudowany jest cały obraz.

Proporcje zdjęcia to stosunek jego szerokości do wysokości, zapisywany dwiema liczbami rozdzielonymi dwukropkiem[2]. Zapis 4:5 znaczy, że na cztery jednostki szerokości przypada pięć jednostek wysokości. Zdjęcie 1080 × 1350 px ma dokładnie takie proporcje: 1080 podzielone przez cztery i 1350 podzielone przez pięć dają tę samą liczbę 270.

Obie wielkości opisują co innego i dopiero razem opisują zdjęcie w całości. Proporcje mówią o kształcie kadru, a wymiary w pikselach o tym, ile szczegółu w tym kształcie się zmieści. Serwis, który przyjmuje zdjęcie w proporcjach 4:5, weźmie więc zarówno plik 1080 × 1350 px, jak i 2160 × 2700 px, bo kształt jest w obu przypadkach ten sam.

Wielkość fizyczną piksel dostaje dopiero na konkretnym ekranie albo na kartce, kiedy dochodzi do niego gęstość podana w DPI. Jeśli przygotowujesz zdjęcie do druku, wymiar w centymetrach policzysz konwerterem pikseli na centymetry.

Po ustawieniu wymiarów docelowych na podglądzie pojawia się jasny prostokąt. Dokładnie ten fragment zdjęcia trafi do pobranego pliku, a reszta obrazu jest przyciemniona. Kadr ustawiasz na cztery sposoby.

Przeciągnięcie kadru. Chwyć jasny obszar myszą i przesuń go w wybrane miejsce zdjęcia. Edytor przełącza się wtedy sam na kartę Pozycja, więc od razu widzisz, w którym miejscu zdjęcia stoi kadr.

Uchwyty w rogach. W czterech rogach jasnego obszaru siedzą małe kwadraty. Przeciągnięcie któregokolwiek z nich zmienia wielkość wycinanego fragmentu, a kształt kadru zostaje bez zmian, bo wynika z wpisanych wymiarów.

Karta Przybliżenie. Pole Przybliżenie kadru przyjmuje wartości od 100 do 300%. Im wyższa liczba, tym mniejszy wycinek oryginału obejmuje kadr, więc do tego pola sięgasz, kiedy chcesz wyciągnąć ze zdjęcia jeden konkretny detal.

Karta Pozycja. Dwa pola opisują położenie kadru w procentach: Poziom (X) od lewej krawędzi do prawej i Pion (Y) od góry do dołu. Obok stoją trzy przyciski, które ustawiają kadr na środku w poziomie, na środku w pionie oraz na środku w obu osiach naraz.

Niezależnie od tego, jak przesuniesz kadr, pobrany plik ma zawsze dokładnie te wymiary, które widzisz w wierszu Docelowe. Przybliżenie i pozycja decydują o tym, który fragment zdjęcia trafi do pliku, a rozmiar wyniku zostaje taki, jaki wpisałeś w polach Szerokość i Wysokość.

Jasny obszar kadru jest podzielony liniami na dziewięć równych części. To reguła trójpodziału, jedna z podstawowych zasad kompozycji w fotografii: najważniejszy element zdjęcia, czyli twarz, produkt albo linia horyzontu, ląduje na jednej z linii albo na ich przecięciu.

Siatka przydaje się szczególnie przy kadrach, które platforma przycina po publikacji. Skoro wiesz, że telefon pokaże okładkę strony na Facebooku w węższym wycinku, ustawiasz logo na środkowym polu siatki i masz pewność, że zostanie w kadrze na każdym ekranie.

W karcie Kolor siatki wybierzesz jeden z pięciu kolorów linii: zielony, biały, czarny, czerwony albo żółty. Kolor zmieniasz po to, żeby linie były dobrze widoczne na konkretnym zdjęciu — biały sprawdza się na ciemnych kadrach, czarny na jasnych.

Zdjęcie zostaje na Twoim urządzeniu. Kadrowanie, skalowanie i zapis do nowego formatu wykonuje sama przeglądarka, korzystając z wbudowanego elementu canvas — to on rysuje wycinek obrazu w docelowych wymiarach i zamienia go w plik[9]. Zamknięcie karty kończy całą operację, bo przeglądarka zwalnia wtedy pamięć z obrazem.

Przy okazji dzieje się coś przydatnego. Zdjęcia ze smartfona i z aparatu niosą metadane EXIF: datę, model aparatu, ustawienia ekspozycji, a czasem współrzędne GPS miejsca, w którym powstały. Przeglądarka rysuje na płótnie same punkty obrazu, więc plik pobrany z edytora zawiera wyłącznie obraz. Sprawdziliśmy to na zdjęciu z celowo wpisanym EXIF-em i w pobranym pliku znacznika już nie było.

Obrót zdjęcia przenosi się prawidłowo. Przeglądarki domyślnie odczytują z EXIF-a informację o obrocie i wyświetlają zdjęcie już obrócone[10], a edytor pracuje na tym, co widzisz na podglądzie. Zdjęcie zrobione telefonem w pionie zostaje więc pionowe.

Edytor wczyta pliki JPG, PNG, WebP, AVIF, GIF, BMP i SVG, czyli wszystko, co przeglądarka potrafi sama narysować. Zdjęcia z iPhone'a zapisane w formacie HEIC otworzysz po przełożeniu ich konwerterem HEIC na PNG.