Konwerter Base64 na obraz

Base64 zapisuje dane binarne, a więc również gotowy plik obrazu, jako ciąg zwykłych znaków tekstu. Zamiana odbywa się po trzy bajty naraz. Bajt ma osiem bitów, a jeden znak Base64 niesie ich sześć. Trzy bajty pliku mieszczą się więc dokładnie w czterech znakach tekstu. Alfabet liczy 64 pozycje: wielkie litery od A do Z, małe od a do z, cyfry od 0 do 9 oraz plus i ukośnik. Kiedy na końcu danych zabraknie bajtów do pełnej czwórki znaków, wolne miejsca zajmuje znak równości.[1]

Tak przenoszone są załączniki poczty elektronicznej i tak samo obraz trafia wprost do kodu strony, bez osobnego pliku na serwerze.[2]

Sam ciąg znaków nie mówi jeszcze, co przedstawia. Mówi to dopiero adres data URI, którego budowę opisuje dokument RFC 2397 z sierpnia 1998 roku. Ma ona postać data:[typ][;base64],dane. Przy obrazie PNG początek wygląda tak: data:image/png;base64, — a zaraz za przecinkiem idzie właściwy ciąg. Kiedy typ zostanie pominięty, odbiorca przyjmuje, że dostał zwykły tekst.[3]

Przeglądarki blokują dziś otwieranie adresów data: w głównym oknie, ponieważ w ten sposób rozsyłano strony wyłudzające dane.[4] Obraz zapisany w takim adresie oglądasz więc w kodzie, który go zawiera, albo w narzędziu, które ten adres odczyta. Wystarczy wkleić ciąg w pole powyżej i nacisnąć przycisk Dekoduj.

Wklej ciąg w pole Base64 po lewej stronie i naciśnij przycisk Dekoduj. Obraz pojawi się w karcie Podgląd obrazu, a pod nim stanie przycisk Pobierz, który zapisze plik na dysku pod nazwą zdekodowany-obraz. Przycisk Wyczyść wszystko opróżnia pole i podgląd naraz.

Prefiks data:image/png;base64, możesz wkleić razem z ciągiem albo zostawić go w kodzie, z którego kopiujesz. Bez prefiksu konwerter czyta pierwsze osiemnaście bajtów danych i rozpoznaje format po sygnaturze samego pliku. Od tego rozpoznania zależy rozszerzenie pobranego pliku: obraz BMP zapisze się jako zdekodowany-obraz.bmp, a ikona strony jako zdekodowany-obraz.ico.

Ciąg skopiowany ze źródła wiadomości e-mail jest zwykle złamany co 76 znaków i konwerter odczyta go w tej właśnie postaci. Standard, według którego przeglądarki czytają Base64, każe najpierw usunąć z danych wszystkie znaki odstępu, a więc również spacje i znaki końca wiersza.[5] Ciąg wklejony w kilkunastu liniach daje ten sam obraz co wklejony w jednej.

Cała praca dzieje się na Twoim komputerze. Ciąg zostaje w pamięci otwartej karty, plik powstaje na Twoim urządzeniu, a po zamknięciu strony jedno i drugie znika z pamięci przeglądarki.

Nad polami stoi przełącznik formatów z napisem Base64 na JPG. Kliknięcie w którykolwiek z dwóch formatów otwiera listę, a wybór z niej przenosi Cię na stronę konwertera obsługującego tę parę. Kierunek odwrotny, czyli zapis gotowego pliku jako ciągu znaków, obsługuje konwerter obrazu na Base64.

Zapis tekstowy potrzebuje czterech znaków na każde trzy bajty, więc ciąg zajmuje więcej miejsca niż dane, które opisuje. Rachunek jest krótki: liczbę bajtów dzielisz przez trzy, wynik zaokrąglasz w górę i mnożysz przez cztery.

Z tego wzoru biorą się dwie liczby, które pokazują skalę. Ikona strony waży 2 678 bajtów, a po zakodowaniu daje 3 572 znaki. Zdjęcie o wymiarach 1920 na 1280 pikseli waży 476 485 bajtów, a jego zapis tekstowy liczy 635 316 znaków. Przyrost wynosi za każdym razem mniej więcej jedną trzecią, czyli około 33 procent.[2] O tyle właśnie rośnie arkusz stylów albo szablon wiadomości, do którego taki obraz zostanie wklejony.

Base64 przenosi dane i niczego w nich nie zmienia. Po odkodowaniu dostajesz plik identyczny co do bajta z tym, który kiedyś zakodowano. Sprawdziliśmy to na ośmiu plikach różnych formatów, porównując ich sumy kontrolne przed zapisem i po odczycie.

Długość ciągu ogranicza sama przeglądarka. Chromium i Firefox przyjmują dziś adresy data: o długości do 512 MB, a Safari do 2048 MB. W Firefoksie ta granica przesuwała się dwa razy. Wersja 97 podniosła ją z 256 KB na 32 MB. Wersja 136 doprowadziła ją do dzisiejszych 512 MB.[4]